عمل پروستات

در درمان سرطان پروستات یک گزینه مهم و رایج، عمل پروستات است که طی آن یک بخش یا تمام آن برداشته می‌شود. در ضمن این مطلب شما با نکات مختلفی در این زمینه آشنا خواهید شد. اما قبل از آن به یک پرسش پاسخ می‌دهیم:

آیا ممکن است سرطان پروستات بدون عمل جراحی یا درمان خاص پیگیری شود؟

به دلیل اینکه سرطان پروستات اغلب خیلی کند رشد می کند، برخی مردان ( به خصوص آنهایی که مسن‌تر هستند یا در زمینه سلامتی مشکلات جدی دیگری دارند ) ممکن هست هیچگاه برای سرطان پروستات خود نیاز به درمان نبینند. در عوض پزشکان آنها روش نظارت مستمر یا فعال را توصیه ‌میکنند. دو شیوه رایج در این زمینه به صورت زیر است:

  • بررسی و نظارت دقیق سرطان: این روش شامل دو اقدام است. ویزیت پزشک همراه با یک تست خون برای تعیین آنتی ژن اختصاصی پروستات و یک معاینه مقعدی دیجیتال حدود هر شش ماه. همچنین ممکن است بافت برداریهای پروستات هم، هر سال انجام شود.
    اگر در طول زمان، نتایج آزمایشتان تغییر کند، پزشک شما در رابطه با گزینه های درمان سرطان پروستات، صحبت لازم را خواهد کرد.
  • در انواع کم خطرتر سرطان، آزمایشات کمتری انجام می‌شود و به تغییراتی که درعلایم فرد است اتکا داده می‌شود تا بر این اساس در صورت نیاز به درمان، تصمیم لازم گرفته شود.

چه موقع از این شیوه‌ها استفاده می‌شود؟

زمانی از روشهای نظارتی استفاده می‌شود که سرطان:

• علایمی ندارد
• انتظار می رود به آرامی رشد کند
• کوچک است
• تنها در پروستات است

عمل جراحی پروستات

عمل پروستات، برای درمان سرطان یک روش و انتخاب رایج است. البته به شرط آن که به خارج از پروستات گسترش نیافته باشد. نوع رایج جراحی پروستات، پروستات‌برداری رادیکال است. در این نوع عمل، جراح تمام پروستات به علاوه بخشی از بافت اطراف آن که شامل کیسه های منی در پشت مثانه می شود را بر می‌دارد، عمل پروستاتکتومی رادیکال به روشهای مختلفی می تواند انجام شود:

عمل باز پروستات

در روش کلاسیک انجام عمل پروستات‌برداری، جراح برای برداشتن پروستات و بافتهای اطراف یک شکاف پوستی زیر ناف ایجاد می کند. این نوع عمل، روش جراحی استاندارد سرطان پروستات است

دو راه اصلی برای انجام این عمل وجود دارد :

پروستات‌برداری رادیکال رتروپوبیک

در این عمل،جراح شکافی در پایین شکمتان، یعنی از ناف تا پایین استخوان شرمگاهی ایجاد می‌کند. در این نوع عمل، شما به صورت کامل بی‌هوش یا از ناحیه کمر بی حس خواهید شد

اگرنتایج آزمایشات احتمال دهد که سرطان به بافت‌های کناری از جمله غدد لنفاوی سرایت کرده است، جراح همزمان با برداشتن پروستات، بخشی از این غدد را نیز برمی دارد. بافت این غدد معمولا برای بررسی سلولهای سرطانی به آزمایشگاه فرستاده خواهد شد،اما در برخی موارد غدد در همان حین عمل بررسی می شوند. اگر این بررسی انجام شده و سلولهای سرطانی در هر یک از بافتها بررسی می شود.

پس از عمل، درهنگامی که هنوز بیهوش هستید لوله ای در مجرای ادرار شما کار گذاشته خواهد شد که به تخلیه مثانه شما کمک می کند. این لوله معمولا یک یا دو هفته یعنی تا زمان بهبودی، در مکان باقی خواهند ماند. پس از برداشته شدن لوله شما قادر خواهید بود خودتان ادرار کنید.

جراحی ناحیه پرینال (ما بین مقعد و پروستات):

انواع عمل باز پروستات
انواع عمل باز پروستات

همان طور که در تصویر بالا نشان داده می شود، در این عمل جراح بین مقعد و بیضه ها شکافی ایجاد می کند. این روش به دلیل ایجاد مشکلات نعوظ و اینکه غدد لنفی نمی‌توانند برداشته شوند کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. اما این عمل زمان کمتری می برد و اگر نگران نعوظ نیستید و احتیاجی نیست که غدد لنفی برداشته شوند ،می تواند گزینه انتخابی شما باشد. همچنین اگر مشکلات پزشکی دیگری دارید که عمل رتروپوبیک را برایتان سخت می کند روش فوق می تواند استفاده شود. این روش می تواند به اندازه روش رتروپوبیک، درمانگر باشد به شرط آنکه به درستی انجام شود.

عمل پرینال معمولا از عمل رتروپوبیک زمان کمتری برده و درد کمتر و بهبودی آسان تری را پس از عمل به همراه دارد. احتمالا پس از عمل چند روزی را در بیمارستان خواهید ماند و فعالیت های شما چند هفته ای محدود خواهد شد.

شیوه های لاپاروسکوپی روباتیک برای پروستاتکتومی رادیکال

روشهای لاپاراسکوپی زخمهای کمتری ایجاد کرده و از ابزارهای مخصوص و بلند جراحی برای برداشتن پروستات استفاده می کند. همچنین جراح این ابزارها را با خود مستقیما در دست می گیرد و نگه می دارد یا از یک صفحه کنترل کمک می گیرد دستهای رباتیک را که ابزارها را نگه می دارد به دقت حرکت دهد. این شیوه در سالهای اخیر برای عمل پروستات رایج تر است که البته در کشور ما بعلت عدم دسترسی به روباتهای جراحی انجام نمی شود .

عمل لاپاراسکوپی پروستات به کمک علم رباتیک :

در این روش که به عمل روباتیک پروستات نیز شناخته می شود، جراحی لاپاروسکوپی با استفاده از یک سیستم ریاتیک انجام می شود. جراح در اتاق عمل، پشت یک صفحه کنترل می نشیند و دستهای روباتیک را که از طریق چند شکاف کوچک در شکم بیمار، عمل را انجام می دهند به حرکت درمی آورد.

مخاطرات و عوارض جانبی ناشی از هر نوع عمل پروستات :

در کنار هر نوع عمل جراحی سرطان پروستات، خطرات و عوارض جانبی احتمالی وجود دارد.
مشکلات در طول عمل یا کمی بعد از آن شامل این موارد می شود :

  • حساسیت به بیهوشی
  • خونریزی ناشی از جراحی
  • لخته های خون در پاها یا شش ها
  • آسیب به بافتهای اطراف
  • عفونت در محل جراحی

در موارد نادر، ممکن است بخشی از روده ها در حین جراحی آسیب ببیند که می تواند منجر به عفونت هایی در شکم شده یا نیاز به جراحی بیشتری داشته باشد . زخم های روده در عمل‌های لاپاروسکوپی و روباتیک نسبت به نوع باز آن شایع تر است. اگر غدد لنفی برداشته شوند مجموعه ای از مایع لنفی می تواند به وجود آمده و ممکن است نیاز باشد تا تخلیه شود. بخشی از میزان خطر، به سلامت عمومی، سن و مهارت تیم جراحی شما بستگی دارد.

در صورت انجام عمل جراحی توسط جراحان فوق تخصص سرطانهای دستگاه ادراری که تبحر اختصاصی برای این اعمال را کسب کرده اند این عوارض در حداقل و ناچیز خواهد بود.

عوارض جانبی جراحی پروستات :

عوارض جانبی عمده ی پروستاتکتومی رادیکال، بی اختیاری ادرار(عدم توانایی در کنترل ادرار) و اختلال نعوظ (ناتوانایی جنسی،مشکلات به نعوظ رسیدن یا نعوظ ماندن) هستند. این عوارض جانبی در انواع دیگر درمان سرطان پروستات مثل رادیوتراپی نیز می تواند اتفاق بیفتد.

بی اختیاری ادرار

پس از جراحی، ممکن است نتوانید ادرار خود را کنترل کنید یا ممکن است ناخودآگاه از شما ادرار خارج شود. بی اختیاری ادرار سطوح مختلفی دارد، عدم کنترل ادرار نه تنها از لحاظ جسمانی که از لحاظ احساسی و اجتماعی نیز می تواند بر شما تاثیر بگذارد. سه نوع اصلی بی اختیاری ادرار وجود دارد.

مردانی که بی اختیاری اضطرابی دارند هنگام سرفه کردن، خندیدن، عطسه کردن یا ورزش ممکن است ادرار پس دهند. بی اختیاری ناشی از استرس شایع ترین نوع بی اختیاری پس از جراحی پروستات است. این مسئله معمولا توسط مشکلات ناشی از دریچه ای که ادرار را در مثانه نگه میدارد به وجود می آید. درمانهای سرطان پروستات می تواند به ماهیچه‌هایی که به این دریچه قوت می بخشند یا عصب هایی که ماهیچه ها را وادار به کار کردن می کنند آسیب بزنند.

مردان مبتلا به بی اختیاری شدید، مشکل خالی کردن مثانه دارند مدت زمانی طول می کشد تا ادرار کنند و با یک فشار کوچک ادرارشان نشت می کند. بی اختیاری شدید معمولا به وسیله انسداد یا تنگی روزنه مثانه ناشی از بافت زخمی بوجود می آید. مردان مبتلا به بی اختیاری انگیزشی نیاز ناگهانی به ادرار کردن دارند. این اتفاق زمانی می‌افتد که مثانه به کش آمدن های حاصل از زمانی که پر می شود حساس می شود. به ندرت اتفاق میوفتد که مردان به کلی کنترل ادرار خود را از دست بدهند. این پدیده بی اختیاری پیوسته نامیده می شود. پس از جراحی سرطان پروستات، کنترل مثانه نرمال معمولا ظرف چند هفته یا ماه برمی گردد. این بهبودی عموما به مرور زمان حاصل می‌شود.

پزشکان نمی توانند به طور یقین پیش بینی کنند که هر مرد چگونه تحت تاثیر عمل قرار خواهد گرفت. عموما مردان مسن تر بیشتر در معرض بی اختیاری قرار دارند تا مردان جوانتر.

در دست جراحان مجرب برای جراحی های سرطان مشکلات بی اختیاری ادرار بسیار کمتری گزارش می شود. بی اختیاری ادرار می تواند درمان شود. حتی اگر بی اختیاری شما به طور کامل درمان نپذیرد می تواند کنترل شود.

اختلال نعوظ

نعوظ توسط دو دسته ی کوچک از عصب ها که در هر دو طرف پروستات کشیده می‌شود کنترل می‌شود. جراح در طول عمل، سعی خواهد کرد که به این عصب ها آسیبی نرساند. این کار روش محافظت از عصب (nerve-sparing) نامیده می شود. اما اگر سرطان در حال نفوذ به عصب ها باشد،جراح آنها را بر خواهد داشت. اگر هر دو دسته عصب ها برداشته شوندشما قادر به نعوظ های فوری نخواهید بود،اما به وسیله برخی درمان‌ها میوانید به نعوظ برسید.

اگر تنها عصب های یک بخش برداشته شوند شما هنوز قادر به نعوظ هستید، اما اگر هر دو دسته عصب باقی بمانند شانس بیشتری برای نعوظ دارید.توانایی شما برای داشتن نعوظ پس از عمل به سن شما، توانایی شما برای رسیدن به نعوظ قبل از عمل و اینکه آیا عصب ها دستکاری شده اند بستگی دارد. تمام مردان احساس کاهش توانایی در نعوظ را دارند، اما هر چه جوانتر باشید این توانایی کمتر دستخوش تغییر خواهد شد.

اینکه توانایی نعوظ چقدر حفظ شود به قدرت و مهارت جراح مرتبط است. زیرا مشکلات نعوظ کمتری از بیماران جراحانی که عمل‌های بیشتری انجام می‌دهند و از مهارت بیشتری برخوردار هستند گزارش شده است .بنابراین برای اینکه از شانس خود برای بازیابی نعوظ با خبر شوید بهترین راه اینست که از پزشکتان در مورد میزان موفقیت او و اینکه نتیجه ی احتمالی در مورد شما چه می تواند باشد سوال کنید.

بازیابی توانایی نعوظ کمی زمانبر خواهد بود. در واقع بین چند ماه تا ۲ سال طول میکشد. طی ماههای اول شما قادر به نعوظ فوری نخواهید بود. بنابراین مجبور به مصرف داروها یا دیگر درمانها خواهید شد.

بسیاری از پزشکان بر این باورند که اگر بیماران پس از عمل که سلامتی خود را به دست می آورند فورا برای رسیدن به نعوظ تلاش کنند، قدرت جنسی خود را به دست خواهند آورد(معمولا چند هفته پس از عمل) برخی پزشکان این امر را توانبخشی آلت تناسلی می نامند. در این زمان داروها به کمک می آیند. حتما در مورد وضعیتتان با پزشک خود صحبت کنید.

تغییراتی در ارگاسم

پس از عمل حس ارگاسم هنوز مطلوب خواهد بود اما بدون انزال! که به آن انزال خشک می گویند. این بدان دلیل است که کیسه هایی که بخش اعظمی از مایع منی را تشکیل می دادند حین عمل برداشته شده اند و مسیر عبور اسپرم قطع شده است. در برخی مردان از شدت ارگاسم کاسته شده یا به کلی از بین می رود. در موارد اندکی مردان ارگاسم همراه با درد را گزارش می کنند.

این مطلب چقدر مفید بود؟

برای امتیاز دهی روی یک ستاره کلیک کنید ( از راست به چپ)

میانگین امتیاز: / ۵٫ تعداد رای

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 + یک =